19-03-2013

le mi-dire de la vérité






















































Marguerite Duras: ik denk dat ‘vrouwelijke literatuur’ organisch, ‘vertaald’ 
schrijven is ... ‘vertaald’ vanuit het donker, de duisternis. Vrouwen leven al 
eeuwen in duisternis. Ze kennen zichzelf niet. Of nauwelijks. En als vrouwen 
schrijven, ‘vertalen’ ze deze duisternis.

Susan Husserl-kapit: meer dan mannen?

Marguerite Duras: mannen ‘vertalen’ niet. Zij starten vanaf een theoretisch, 
reeds gevestigd en beproefd podium. Het schrijven van vrouwen is daadwerkelijk 
‘vertaald’ vanuit het onbekende, meer als een nieuwe manier van communiceren 
dan als een bestaande taal. Maar om dat te bereiken, moeten we plagiaat de rug 
toe keren. Er zijn veel vrouwen die schrijven alsof ze denken te weten hoe ze 
moeten schrijven – om hun mannelijke collega’s te imiteren en een plaatsje binnen 
de literatuur te bemachtigen. Colette schreef als een klein meisje, een onstuimig 
en verschrikkelijk en verrukkelijk meisje. Zij schreef ‘vrouwelijke literatuur’ zoals 
mannen het graag zagen. Dat is in strikte zin geen vrouwelijke literatuur. Het is 
vrouwelijke literatuur door de ogen van mannen en als zodanig herkend. Het zijn 
mannen die er plezier aan beleven. Ik denk dat vrouwelijke literatuur hevige, 
directe literatuur is en dat, om die te beoordelen, moeten we niet – dit is het 
belangrijkste punt dat ik wil maken – helemaal opnieuw beginnen, starten vanaf 
een theoretisch podium. Laatst zei je: “Ja, maar vrouwen kunnen ook ideologen, 
filosofen, dichters etc. etc. zijn.” Natuurlijk. Natuurlijk. Maar waarom moeten we 
het daarover hebben? Dat zou moeten gebeuren zonder het te benoemen. We 
zouden het omgekeerde moeten zeggen: kunnen mannen alles vergeten en zich 
bij de vrouwen voegen?

 (http://www.desingel.be/download/De-Waterafsluiter-76722.pdf)











Labels: , ,

2 opmerkingen:

  1. sodade3/21/2013

    Assim não era possível atingir toda a verdade,
    porque a meia pessoa que entrava
    só trazia o perfil de meia verdade.

    Dit :
    Het schrijven van vrouwen is daadwerkelijk ‘vertaald’ vanuit het onbekende, meer als een nieuwe manier van communiceren dan als een bestaande taal.
    raakt me.
    Niemand heb ik dit weten verwoorden terwijl het aanvoelt als: ja! zo is het.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. d.s.3/21/2013

    "Ça rend sauvage l'écriture. On rejoint une sauvagerie d'avant la vie.
    Et on la reconnait toujours, c'est celle des forêts, celle ancienne comme le temps.
    Celle de la peur de tout, distincte et inséparable de la vie même. On est acharné.
    On ne peut pas écrire sans la force du corps. Il faut être plus fort que soi
    pour aborder l'écriture, il faut être plus fort que ce qu'on écrit.

    C'est une drôle de chose, oui.

    C'est pas seulement l'écriture, l'écrit, c'est les cris des bêtes la nuit, ceux de tous,
    ceux de vous et de moi, ceux des chiens. C'est la vulgarité massive,
    désespérante de la société. La douleur, c'est Christ aussi et Moïse et les pharaons
    et tous les juifs, et tous les enfants juifs, et c'est aussi
    le plus violent du bonheur."

    BeantwoordenVerwijderen

Abonneren op: Reacties posten (Atom)