Ana Rexia XII (Engraving the tombstone)

© John Baldessari



Speciaal

Een zogenaamd menselijk
wezen

Dat de wereld verwoestend

Wil verlaten

Ana Rexia XI (Nerves)

© John Baldessari



Pompende nerven in navels

Nu ook zij en daar
Van bladgoud ontdaan schurkt

Tegen tijd. Het wasvoorschrift
Laat zich niet langer lezen

Het kielzog potendiep

Ana Rexia X (Tout à fait)

Ze wil alles
behalve dat
wat alles
beperkt

Ana Rexia IX (Tartica)

© Jeff Koons - Elephant Blue(s) - (381 x 305 cm)


Toen een fractie van een lach
Het middenrif doorboorde, besloot ik
Enkel nog te dwalen met een schaar

Op zak

Vandaag staat mijn hoofd ontdaan
Naar Tartica waar dwaallicht
Vertimmerd wordt tot lont

In drijfzand

Die Hans und der Heidi

© Jeff Koons - Grotto (oil on canvas)



Die Hans und der Heidi, zo zou ik deze camp-bambochade noemen, maar Jeff Koons heeft er anders over beslist : Grotto.

Grotto ? Te Lourdes op de bergen ? Je weet maar nooit, want Koons is helemaal into de überkitsch en inflatables. U kent dat : weet je wat, je kan hem opblazen. Daarna is de animo verdwenen. Je voelt je in snelheid genomen. Maar, roep ik mezelf bij de les, uiteindelijk troeft kunst taboe af.

En zo hoor ik der Heidi alsnog over de donuts heen naar die Hans uithalen : ook al worden we getekend door bleekheid, ooit verschijnt het opblaasbaar lijfboek Nijntje Heeft Myxomatose. Ooit.

Thirty nine lashes ..

.. without neon pink

Ana Rexia VIII (Brain drain)

Trillend als Goliaths rauw
aan rauw, zingt, bedwingt zij
terwijl ik op leegloop hoop

met doorbloed geweten : hoe
bevroeden - in theorie - als
praktisch gezien slechts woede

feilloos napalmt. Zo
vaak : vergeef het Haar, al weet ze
wat ze doet, la pauvre,

de moefti, met bittergal
als tolk, die vork na vork
hongert en toost op

aftocht, de hogere god
der fatwa's. David rept
en draait zich

in memoriam
als gegoten

Kruis of munt

Uz podpolja


Het vogeljong was er als de kiekens bij. Bijdehand. Vanmorgen. 5h30.
Ik ben niet zeker of zulks erkend wordt als uur,
laat staan het uur van de waarheid.

Kalf en berijd uzelf

Een creatie, waarin de rollen worden omgekeerd en de leerling de meester regisseert, wreekt zich. Vincent himmelhoch jauchzend, terwijl Anne Teresa wat balorig uit de ogen keek. Hij had haar sandalen met gezwollen, hoge hakken aangemeten. Snerpend, tergend wrong het zweet zich tussen voet, schoen en tenen. Schjiet, schjiet.

Laat de meester de meester en Rosas Rosas dansen, Vincent. Kalf en berijd uzelf.





Sister, dansproductie waarin leerling Dunoyer meester De Keersmaeker aka Rosas regisseert (deSingel, 02.04.09)

Leise schleichen wir uns wieder fort

Ständchen. Van Franz van lang geleden. Hij heeft het slechts 31 keer lieflijk lente zien worden, de wannes. Ständchen is niet, zoals u dacht, een mini-reprimande terloops een pover popperig standje, maar een heuse serenade.

Ik heb het ook moeten opzoeken.





Zögernd leise
In des Dunkels nächt'ger Stille
Sind wir hier
Und den Finger sanft gekrümmt
Leise, leise
Pochen wir
An des Liebchens Kammerthür.
Doch nun steigend, schwellend
Schwellend, hebend
Mit vereinter Stimme, Laut
Rufen aus wir hochvertraut
Schlaf du nicht,
Wenn der Neigung Stimme spricht

Sucht' ein Weiser nah und ferne
Menschen einst mit der Laterne
Wieviel seltner dann als Gold
Menschen, uns geneigt und hold
Drum, wenn Freundschaft, Liebe spricht
Freundin, Liebchen, schlaf du nicht

Aber was in allen Reichen
Wär' dem Schlummer zu vergleichen ?
Drum statt Worten und statt Gaben
Sollst du nun auch Ruhe haben
Noch ein Grüßchen, noch ein Wort
Es verstummt dir frohe Weise
Leise, leise,
Schleichen wir uns, ja, schleichen wir uns wieder fort