Lucebert
en voyant
je ne vois
(à travers la fenêtre
qui naît comme miroir)
que l'ensemble: une poule poursuivie
par une bête qui n'existe
comme semblant —
elle est signe
et rouge et pas de bon poil: elle poursuit
l'appendice de cette poule acéphale
qui ne court pour sauver ce qu'elle n'a,
elle est fille, pas femme, ni le coq
au vin blanc, la cocotte
ne se fait dévorer cette fois-ci
(mais la bête inconnue me dira
que le don que je tente d'obtenir
est le mot malfaçon,
que le moi, ce fuyard,
poursuivi par soi-même
n'est qu'un être sans tête
qui ne parle que, entre ses dents,
d'un néant bien nourri)
disparue, même avant qu'elle m'angoisse,
je l'oublie, cette poursuite,
en parlant de la neige —
que rien ne salisse
la fenêtre est nette,
mais il pleut
je me plie
31-08-2014
ce qui fuit
30-08-2014
ce qui verse
© Antoni Tapies
un papier sur lequel est écrit: le soleil
et ledit février — je suis faible pourtant,
habillée comme un m'être
qui, sous la casquette de l'hiver, se versait,
verserait dans l'erreur: le sang blanc
qu'est-ce qu'on jette, même à bas?
le soleil de ce m'être? les mots qui mimaient?
ou le masque? la casquette?
qu'est-ce qu'on garde? les dettes?
le semblant de cette chatte
févrière? les vers qui n'abîment? n'abîmaient?
(les pigments de mes yeux
sont, quand même, quantité négligeable,
je parle, je peux les garder)
un papier sur lequel est écrit: février
est solide, malgré le soleil — tu
ne rêves, même tout éveillé,
de ces ancres de veille, tu viens tôt
tu es l'ombre [de l'arbre] de mai
26-08-2014
always the mother XXVII (one cry)
Sylvia Plath interviews writer Elizabeth Bowen, 1953
[ ... ]
One cry, and I stumble from bed, cow-heavy and floral
In my Victorian nightgown.
Your mouth opens clean as a cat’s. The window square
Whitens and swallows its dull stars. And now you try
Your handful of notes;
The clear vowels rise like balloons
[ … ]
Un seul cri et je saute hors du lit, trébuche, bovine et florale
Dans ma chemise de nuit victorienne.
Tu ouvres une bouche aussi nette qu’une gueule de chat. La vitre
Pâlit et ravale ses étoiles. Alors tu essaies
Ta poignée de notes;
Les voyelles lumineuses s’élèvent comme des ballons.
(Sylvia Plath, uit: Morning song, Chant du matin, traduction de Valérie Rouzeau)
'banaan' werd behouden
Alban Richard
Ich höre mich sagen
nicht mehr lesen können nicht mehr
still sitzen können nicht mehr
liegen nicht mehr schlafen können
nicht mehr mit augen die zeilen
zu kämmen den kopf nicht mehr
aufstützen nichts mehr entziffern
sag welchen der glücksstoffe barg
die banane die ich als speiserest
an meinem gaumen ahne der ich
mich gerne jetzt mit deiner brust
befasste doch was ich finde ist
allein die schlummertaste ich höre
mich sagen ich kann nicht mehr
lesen kann nicht mehr still sitzen
nicht liegen nicht schlafen nicht
mehr die augen die hände die stirn
Norbert Hummelt, Zeichen im Schnee, 2001, vert. ds
ik hoor me zeggen
niet meer kunnen lezen niet meer
stil kunnen zitten niet meer
liggen niet meer kunnen slapen
niet meer met de ogen de regels
te kammen het hoofd niet meer
oprichten niets meer ontwarren
zeg welke gelukstof bevatte
de banaan die ik als etensrest
op mijn verhemelte waan ik
die nu wat graag je borst
wilde koesteren vind slechts
een sluimertoets ik hoor
me zeggen ik kan niet meer
lezen ik kan niet meer stilzitten
niet liggen niet slapen niet meer
ogen de handen het voorhoofd
23-08-2014
'banaan' werd geschrapt
übergang
in den kastanien arbeitet der wind. ich ging in dieser
allee als kind: ist jetzt gesperrt wegen astbruchgefahr.
sie führte vom kloster bis nach schloss dyck über das
dycker weinhaus in damm führte der weg zum kloster
zurück. drinnen wie immer dunkel u. kühl. ich tauche
die hand ins weihwasserbecken bekreuzige mich im
mittelgang sehe im boden die messingplatte mit namen
derer von salm-reifferscheidt. in der wand ein epitaph
(marmor). der hier ruht war einmal ein graf: der erste
totenkopf den ich im leben sah. die knochen traten aus
dem relief hervor wie die ader an vaters schläfe wenn
er darnieder mit kopfschmerzen lag war ich gebeten ihn
zu massieren die ader pochte meine finger strichen die
heisse stirn, den kalten stein entlang. täglich zwei halbe
spalt-tabletten nahm er mich immer mit auf den gang
zum wasser doch war kein nachen kein ferge kein styx
im klostergarten der jüchener bach markierte die grenze
zw. köln u. aachen. man war hinüber mit einem schritt.
Norbert Hummelt, Geen veerman, geen styx, 2014, vert. Erik de Smedt en Jan Baeke (hier vert. EdS)
overgang
in de kastanjes werkt de wind. ik liep door deze dreef
als kind: is nu versperd omdat er takken kunnen breken.
zij leidde van het klooster naar het kasteel dyck langs het
dyckse wijnhuis in damm leidde de weg terug naar het
klooster. binnen is het als altijd koel en donker. ik doop
mijn hand in het wijwatervat sla een kruis en in de
middengang zie ik de messingplaat liggen met de namen
der heren vom salm-reifferscheidt. in de muur een epitaaf
(marmer). wie hier rust was ooit een graaf: het eerste
doodshoofd dat ik in mijn leven zag. de beenderen staken
uit het reliëf naar voren zoals de ader op vaders slaap als
hij met hoofdpijn was gaan liggen werd mij gevraagd hem
te masseren de ader klopte mijn vingers streken langs het
hete voorhoofd, de koude steen. dagelijks twee halve
tabletten paracetamol nam hij me altijd mee op wandel
naar het water maar geen kaan geen veerman geen styx
in de kloostertuin de beek van jüchen gaf de grens aan
tussen keulen en aken. met één stap was je aan de overkant.
the serpent's egg
" .. Look at that picture. Look at all those people. They are incapable of a revolution.
They are far too humiliated, too afraid, too downtrodden.
But in ten years, by then, the 10-year-olds will be 20, the 15-year-olds will be 25.
To the hatred inherited from their parents, they will add their own idealism and impatience.
Someone will step forward and put their unspoken feelings into words. Someone will
promise a future. Someone will make demands. Someone will talk of greatness and
sacrifice. The young and inexperienced will give their courage and their faith to the tired
and the uncertain.
And then there will be a revolution, and our world will go down in blood and fire.
In then years, no more, those people will create a new society unequalled in world
history. The old society was based on extremely romantic ideas of mans goodness.
It was all very complicated since the ideas didn't match the reality. The new society
will be based on a realistic assessment of mans potentials and limitations.
Man is a malformation, a perversity of nature .. "
(uit: The Serpent's Egg van Ingmar Bergman, 1977, 8:00 — 9:40)
05-08-2014
dans le cas de ce nombre zéro
03-08-2014
13-07-2014
01-06-2014
une banane parce qu'on n'a d'autre choix // dat is niet
une banane parce qu'on n'a d'autre choix —
dat is niet wat G.B. van zijn thuis denkt
zijn thuis kent meloen en, natuurlijk, de appel
de fruitkorf is halvelings leeg
of het ligt aan de vorm:
la bouche à l'envers
Lichaam en geest (Standard)
Al jaren zet ik alles op mijn hoofd
losgeld
opgeslagen om te verzilveren
wat zich niet door spierkracht
laat losweken, loswrikken
uit de nevel van het brein
Een zekere veronachtzaming
is het gevolg
een soort van schisma
van mijzelf in duizend nesten
gewerkt en daar blijven hangen
Zullen we er een appel op zetten
een doelwit vol van vitaal vlees
en zuigend vermogen
een hoedje
niet langer van papier
Heel lang al speelt dit alles
door mijn hoofd
ik laat het eruit nu
en loop naar huis
De weg ligt open
(Geert Buelens, Thuis, 2014, 61)
Abonneren op:
Posts (Atom)







