Posts tonen met het label Marc Chagall. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Marc Chagall. Alle posts tonen

21-10-2012

The Universe is a House Party






Het universum is een houseparty


Het universum zet uit. Zie: prenten per post
en panty's. Gloss op de rand van de flessen,

sokken verweesd en servetten gedroogd in een knoop.
Snel, zonder woorden, wordt alles op draden gegooid

met radiogolven van een eerdere generatie —
het drijft naar de rand waar oneindig begint,

als lucht in een luchtballon. Straalt het?
Prang je de ogen snel toe? Is het vloeibaar, atomisch,

een vuurzee van zonnen? Het lijkt wel een feest
waarop buren vergeten net jou te verzoeken: gebons van de bas

door de muren, en dronken ploft iedereen neer
op het dak. We slijpen een lens met ondenkbare sterkte

en richten haar strak op de toekomst. We dromen van wezens
en heten hen welkom met meer dan geopende armen:

fantastisch! je bent er! We deinzen niet terug
voor de speldenprikmond, de stompjes van leden. Gracieus

staan we op, en vrijmoedig: mi casa es su casa. Ze zagen ons
nooit zo oprecht, en weten precies wat we menen.

Natuurlijk, van ons. Is het van iemand, dan is het van ons.


(Tracy K. Smith, uit: Life on Mars, Graywolf Press, 2011, vert. ds.)







© Marc Chagall













































The Universe Is a House Party


The universe is expanding. Look: postcards
And panties, bottles with lipstick on the rim,

Orphan socks and napkins dried into knots.
Quickly, wordlessly, all of it whisked into file

With radio waves from a generation ago,
Drifting to the edge of what doesn't end,

Like the air inside a balloon. Is it bright?
Will our eyes crimp shut? Is it molten, atomic,

A conflagration of suns? It sounds like the kind of party
Your neighbors forget to invite you to: bass throbbing

Through walls, and everyone thudding around drunk
On the roof. We grind lenses to an impossible strength,

Point them toward the future, and dream of beings
We'll welcome with indefatigable hospitality:

How marvelous you've come! We won't flinch
At the pinprick mouths, the nubbin limbs. We'll rise,

Gracile, robust . Mi casa es su casa. Never more sincere.
Seeing us, they'll know exactly what we mean.

Of course, it's ours. If it's anyone's, it's ours.


(Tracy K. Smith, uit: Life on Mars, Graywolf Press, 2011)





10-05-2011

des.wegen




© Marc Chagall

































v a n g
en ontferm me
als forische Eufraat [als
roosters r.o.t.e.r.e.n] en


h o o r n
en onthoud me
van d.w.a.n.g als verwachting
[met mondjes bevrucht] en


b i n d
en ontbied me
op kwesties nie! Hülle
nie! hundertprozentig en


p l o o i
en ontpop me
tot  f l e u r d a g e n m u z e  bor.
durend en durend de


bosrank ontbloot [please
ignore! to keep t.h.i.n.g.s in  p e r s p e c t i v e
corrections in pink and


explore]
en ontlast me
van paarden-
g.a.l.o.p rond e piet e peut altaar en


h e e m
en onthaal me
op tutti en t.e.l.k.e.n.s
die kwestie nie! Hülle en


l u i k
en ontleed me
in letters papier die
opzichtig  v e r d w a l e n  en


s p a n
en ontspring in
la tête-à-
cla-claques des pensées refoulées




27-09-2010

Always the mother XII (denial is not only a river in Egypt)


© Marc Chagall



Dieperik, een dun boekje met een gepaste titel - áls je het leest met de ontbrekende ondertitel denial is not only a river in Egypt in het achterhoofd. Zo las ik het ook om in de vreemde epiloog van één enkele bladzijde bij het glanspunt te belanden: ".. Maar ten slotte is alles terug opgediept, opnieuw op scherp gesteld en in taal omgezet - en dat terwijl mijn oorspronkelijke ervaring van die zomeravond in de eerste plaats met welbehagen, met verbeelding en met zinnelijkheid te maken had. En zo is die herinnering nu verdubbeld geraakt tot twee herinneringen: de ene mét woorden, de andere zonder" (slotzin). Ik had graag de verwoording van de tweede versie (de herinnering zonder woorden) gelezen, de eerste versie met woorden laat het verdrongene onbesproken, wat niet wegneemt dat het verdrongene (zoals steeds overigens) vermomd terugkeert, hier via de betekenaars water, melk en klei.

Een lezing van Dieperik vanuit de betekenaars vijgenblad, brood en schoen levert dan ook eerder bijkomstigheden op. Een zwembroek, 41, als surrogaat voor het vijgenblad. "Alles .. vertrapt onder de reuzenlaarzen van de vechters", 65, een verplaatsing van het innerlijk conflict naar (verontwaardiging over) vijandelijkheden tijdens wo II. "Zondagse schoenen, gepoetst en opgeblonken", 14, zoals het hele lichaam overigens. "De handen [van ovenarbeiders] .. hard als het leer van een schoenzool", 33. "Een paar boterhammen met jonge melkerijkaas", 54, waarbij vooral de kaas (verzadigd van melk) opvalt. Ook in het fascinerend g/beschreven overzicht van wat men in een mensenleven zoal doet, 90-97, vind je (als fait divers) brood en een paar schoenen. "Bij de bakker een brood gaan kopen", 91, "een paar nieuwe sportschoenen" eveneens, 94. "De brooddoos van onze oudste achternabrengen", (92).

Melk daarentegen en water en klei zijn (in mijn lezing) zwaarbeladen. In eerste instantie  melk die te herleiden is tot de zinnelijkheid waarover Pleysier in de epiloog gewaagt en in het boek met geen letter gerept wordt, melk die te herleiden is tot de primaire verhouding tot moeder, melk, de tandeloze voorloper van brood (in tegenstelling tot het 'o, vader in de hemel, geef ons dagelijks brood'  als stadium voorbij de moeder).

".. Ondertussen zitten een beetje verderop moeder en nonkel Wies zwijgzaam en met z'n tweeën de koeien te melken die door onze hond in een hoek van de weide bijeengedreven zijn - het gaat om een paar pasgekalfde koeien die de eerste dagen met de hand gemolken worden. Dat wil zeggen: laag bij de grond neergezeten op een houden krukje, met de stekende middagzon bijna pal boven je hoofd en ondertussen geplaagd door vliegen en blindazen; en maar twee handen aan je lijf voor de vier spenen die aan de gespannen uierzak zitten. Bij de ene koe moet je tegelijk heel hard knijpen en trekken eer de melk tevoorschijn komt, bij de andere hoef je de spenen maar amper aan te raken of het komt er al uit gedruppeld. De geelachtige, bijna stroperige biest die de warmte van het stomende koeienlijf heeft. De vette melk die in de zomer naar klaver en Engels raaigras smaakt en in de winter naar rapen, naar hooi en naar silovoer. Het zzzp-zzzp van de melkstralen in de roestvrijstalen emmer waarin een schuimkraag groeit terwijl de uierzak al aan het krimpen en aan het slap worden is. Maar pas op, blijf ondertussen steeds beducht voor de zwiep van de koeienstaart waarvan je het uiteinde op ieder ogenblik ineens vol in je aangezicht kunt krijgen, en kijk uit voor het moment dat de koe, het getrek aan haar spenen beu, ineens en zonder verwittiging op stap gaat en die jou dan alleen achterlaat op je krukje, met tussen je bezwete knieën een emmer die nog niet eens halfvol is. Dan ben je niet alleen verbaasd maar ook vernederd door zo'n koebeest. Hoewel, wees blij dat je emmer dan niet omver ligt en dat al de kostbare melk niet op de grond vermorst en verspild is. Oef..", 24-25.

In het overzicht (met hoofdzakelijk 3- tot 7-woord-zinnen) van wat men in een mensenleven zoal doet komt melk uitgesponnen terug: ".. de Winkler Prins raadplegen (daar staan foto's en afbeeldingen in van Tibetanen die hun jaks melken, van Berbers die hun schapen melken, van Blauwe Mannen die hun kamelen melken, van Massai die hun langhoornvee melken, van Sardijnse herders die hun geiten melken, van Fulani die hun witte bultkoeien melken, van Lappen die hun rendieren melken, van Mongolen die hun paarden melken, van Aymara-indianen die hun lama's melken), ..", 90.

(Verheerlijking van) klei gediept uit moeder aarde verdoezelt onuitgesproken schaamte (over lage afkomst?) met daarnaast ".. witte klei waaruit door Gods hand eerst Adam is geschapen en pas daarna de vrouw, uit de rib van de man, in die volgorde en niet andersom, zegt de meester..", 66.

In derde instantie water, waarin de ik-persoon als kind haast verdronk. De verdringing, gemotiveerd door schuldgevoel, is hier omzeggens compleet. In het cruciale overzicht komt het (zoals het hoort) bovendrijven: ".. toekijken hoe drie autowrakken door de Civiele Bescherming uit het Albertkanaal worden opgevist en op het droge getakeld (een BMW, een VW Golf, een Fiat Punto - in een van de wrakken zaten de lichamen van twee vermiste mannen uit Sint-Truiden en Diepenbeek..", 92, ".. het verslag lezen van de zoekactie van 11 november 1986 in het kanaal Brussel-Charleroi die uitgevoerd werd onder leiding van het parket van Dendermonde (er werden door de duikers twee zakken bovengehaald met daarin een pistool 7.65 mm met rijkswachtinsigne, in stukken gezaagd en de slagpin eruit verwijderd, een Arminus kaliber 38, een .22 long rifle, een revolver 357 magnum, een Centaure kaliber 10, honderdvijftig patronen met Legia-eendenhagel, een babykoffer, een kogelvrij vest, stukgezaagde onderdelen van Beretta- en Ingram-mitrailleurs)..", 94.

Ik wacht geduldig, zoals ik reeds schreef, op de verwoording van die 'versie zonder woorden' - benieuwd welke lenteschoenen daar in voorkomen.


(Leo Pleysier, Dieperik, 2010)


Leo Pleysier over Dieperik
Erik de Smedt over Dieperik


26-01-2010

Un ikh zukh: vu bistu, vu ?









(Yiddish lyrics written in the vilno ghetto by Abraham Sutzkever (1913-19.01.2010). Music by Abraham Brudno. It was first presented in the ghetto theater in the play Di Yogenish in Fas (a pun on Diogenes in a barrel). After the liquidation of the ghetto, Sutzkever joined the partisan fighters ; he survived the war. The composer, Abraham Brudno was deported to a German concentration camp in Estonia, where he died in 1944)



Unter dayne vayse shtern
Shtrek tsu mir dayn vayse hant
Mayne verter zaynen trern
Viln ruen in dayn hant

Ze, es tunklt zeyer finkl
In mayn kelerdikn blik
Un ikh hob gornit keyn vinkl
Zey tsu shenken dir tsurik

Un ikh vil dokh, got getrayer
Dir fartroyen mayn farmeg
Vayl es mont in mir a fayer
Un in fayer-mayne teg

Nor in kelern un lekher
Veynt di merderishe ru
Loyf ikh hekher, ibqer dekher
Un ikh zukh: vu bistu, vu ?

Nemen yogn mikh meshune
Trep un hoyfin mit gevoy
Heng ikh a geplaste strune
Un ikh zing tsu dir azoy :

Unter dayne vayse shtern
Shtrek tsu mir dayn vayse hant
Mayne verter zaynen trern
Viln ruen in dayn hant
Under your white stars
Stretch to me your white hand
My words are tears
Wanting to rest in your hand

See, they twinkle very darkly
In my cellar-beaten view
And I have no place
How to send them back to You

And I will, dear God,
Confide in you these of mine
While in me a fire grows
And on fire are my days

But in cellars and holes
Cries the murderous quiet
I fly higher, over rooftops
And I search: Where are you, where ?

Something strange hunts me
Stairs and courtyards are on chase
I hang as a broken bow-string
And I sing to you this way :

Under your white stars
Stretch to me your white hand
My words are tears
Wanting to rest in your hand



16-10-2009

Goût


© Marc Chagall


"Le goût classe, et classe celui qui classe"

(Pierre Bourdieu)


(geïnspireerd op de bevlogen lezing van Luc Vanmarcke over de postbodezoon, Pierre Bourdieu, 16.10.09)