de vaas laat zich raden — door roos [kopje onder]

© Pablo Picasso

une perruche qui était amoureuse

" .. Je peux vous dire un petit conte, celui d’une perruche qui était amoureuse de Picasso. A quoi cela se voyait-il? A la façon dont elle lui mordillait le col de sa chemise et les battants de sa veste. Cette perruche était en effet amoureuse de ce qui est essentiel à l’homme, à savoir son accoutrement. Cette perruche était comme Descartes, pour qui des hommes, c’était des habits en ... pro-ménade. Les habits, ça promet la ménade — quand on les quitte. Mais ce n’est qu’un mythe, un mythe qui vient converger avec le lit de tout à l’heure. Jouir d’un corps quand il n’y a plus d’habits laisse intacte la question de ce qui fait l’Un, c’est-à-dire celle de l’identification. La perruche s’identifiait à Picasso habillé. Il en est de même de tout ce qui est de l’amour. L’habit aime le moine, parce que c’est par là qu’ils ne sont qu’un. Autrement dit, ce qu’il y a sous l’habit et que nous appelons le corps, ce n’est peut-être que ce reste .. "


(Jacques Lacan, Le séminaire livre XX, Encore, 1975 [1972-1973], 12)

Om geschreven te worden met andere tong (David Malouf)

© Picasso, Hibou

To Be Written in Another Tongue


As for example, the language in which my grandfather
dreams now he is dead, or living,
muttered in his sleep. Clouds

flow to a different breath, daylight moons hatch from the stillness
of a different dark,
where owls drop from the sun, dirt-coloured starlings

by other names than we know them gather
the dusk, grain by grain let fall the shadow of their bodies.
Such ordinary events

are poems in another tongue and no translation
possible. Owl
with its heavy blood and vowel an open mouth

too slow to snatch the heads off
dustmotes. Humming-birds
like Giotto’s tear-stained kamikaze angels

sorrow, having learned
their name in a dead language
is entrée to a steel-meshed aviary or Table of Contents,

some grey Jardin des Plantes. Grandfather mumbles
our names in the earth. We come
to light out of his mouth, oracular bubbles.

I range through the thesaurus
for a word: homesickness, yearning
of grandsons for a language

the dead still speak, the dying in their sleep still
mutter, the advent
of common objects, strange upon the tongue.

David Malouf, To Be Written in Another Tongue, from Poems 1959-1989, vert. d.s.

Om geschreven te worden met andere tong


Zoals bijvoorbeeld, de taal waarin grootvader
droomt nu hij dood is, of slapend,
prevelde toen hij nog leefde. Wolken

gedreven op andere adem, daglichte manen ontglippen de stilte
van andere nachten,
waar uilen tuimelen uit zonlicht. Vuilkleurige spreeuwen

beschreven met andere namen verzamelen
schemer en laten hun vluchtschaduw korrel na korrel verglijden.
Zulke vertrouwde verschijnselen

zijn gedichten met andere tong, vertaling
onmogelijk. Uil
met z'n ingedikt bloed en vocaal een geopende mond

te traag om de koppen van stofjes
te rukken. Kolibries
net als Giotto's betraande engelen in kamikazevlucht

treuren, ze vernamen
hun naam in een zielloze taal: toegang
tot een staal-vervlochten volière of Inhoudsopgave,

een grijze Jardin des Plantes. Grootvader mompelt
onze naam in de aarde. We komen te voorschijn
uit zijn mond, als orakelgeborrel.

Ik doorloop de thesaurus op zoek
naar een woord: verlangen naar huis, het verlangen
van grootvaderszonen naar taal

die de doden nog spreken, de stervenden slapend
nog prevelen, de komst
van gewone objecten, vreemd op de tong.

parodie op Malouf's To Be Written: Alsnog te bedelen

© Picasso, Les demoiselles d'Avignon

Alsnog te bedelen

Manchetten bijvoorbeeld, die grootmoeder naaide

aanhalig voorzag van een spleet

waardoorheen, toen ze leefde. Zoompje

omhoog en omlaag nog wat hoger maar nooit tot de navel, knopen

verwarren een helder moment

met doorzichtig patroon dat zelfs Freud niet bevatte. Picasso's

Jacqueline of Marcelle, Demoiselles d'Avignon onderkennen

de vraag, animeren het deel me verdeel me wat later.

Kabaal in het voorhoofd

en nog te bedelen, maar geen ondersteuning

voorhanden. Freud

met z'n queeste was will doch das Weib

überhaupt neemt verlangen als maat

van het aanknopingspunt. Einstein

net als de wet van het foto-elektrisch

effect onderscheidt

als het midden verglijdt slechts een vrouw

van een vrouw als betrekkelijk feit of een kwantum,

een vrouw als een mc kwadraat. Grootmoeder nam

het enigma manchet met zich mee. We maskeren

het manco aan weten met schijn, een man-imitatie.

Ik woel in de aarde en zoek

op de tast: verlangen naar huis, het verlangen

van grootmoedersdochters naar draden

die zoompjes verstellen, de knopen nog paren

aan spleten, de greep

op de vraag qu'est-ce qu'une femme, op de hand van het bedelen

To Be Written in Another Tongue


As for example, the language in which my grandfather
dreams now he is dead, or living,
muttered in his sleep. Clouds

flow to a different breath, daylight moons hatch from the stillness
of a different dark,
where owls drop from the sun, dirt-coloured starlings

by other names than we know them gather
the dusk, grain by grain let fall the shadow of their bodies.
Such ordinary events

are poems in another tongue and no translation
possible. Owl
with its heavy blood and vowel an open mouth

too slow to snatch the heads off
dustmotes. Humming-birds
like Giotto’s tear-stained kamikaze angels

sorrow, having learned
their name in a dead language
is entrée to a steel-meshed aviary or Table of Contents,

some grey Jardin des Plantes. Grandfather mumbles
our names in the earth. We come
to light out of his mouth, oracular bubbles.

I range through the thesaurus
for a word: homesickness, yearning
of grandsons for a language

the dead still speak, the dying in their sleep still
mutter, the advent
of common objects, strange upon the tongue.


 

© 1992, David Malouf, From: Poems 1959-1989

aux pieds d'etoffe

© Picasso

aux pieds d'étoffe

pendant que les pieds d'étoffe battent / trois fois / l'un contre l'Autre

[chat boum] blanc


[chat boum] noir


il est beau voir


: [le chat] botté - je vou?drais dire


: la beauté du [chat] botté


surtout la nuit


quand tous [les chats] sont chatouilleux


et gris

Malkander XXVIII (sagen)

© Picasso


sie sagte
er sagte
ich sagte
sagte er
sagte sie